पुरुष नावाची जात…
आज आयुष्यात पहिल्यांदाच एक नवा अनुभव आला. म्हटलं सगळ्यांबरोबर शेअर करुयात. ऐन दुपारी, १२ च्या चांदण्यात गाडीने प्रताप दाखवला आणि रस्त्याच्या मधोमध पंक्चर झाली. करणार काय? नशीबाने अगदी ५ मिनिटांच्या अंतरावर पंक्चर काढायच दुकान सापडलं. दुकानात ३-४ माणसं होती. निसर्गाने मुलींना एक जास्तीचा सेन्स दिलेला असतो. एरवी पटकन गडबडून जाणाऱ्या, छोट्या छोट्या गोष्टींवर घाबरणाऱ्या मुलीसुद्धा पुरुष नावाच्या जातीची प्रत्येक नजर पक्की ओळखतात.
तस मला त्या दुकानातील मुलांबद्द्ल विशेष अशी काहीही तक्रार नाही. कारण मुलींकडे विचित्र कटाक्ष टाकणारी नजर जरी त्या मुलांची असली तरी त्या मागची दृष्टी मात्र नकळतपणे बनते. उन्हाचा पारा चढतचं होता. आणि नाही म्हटलं तरी 'त्या' नजरांमुळे आणि मानसिकतेमुळे माझापण पारा चढायला लागला होता. 'कुठून आला आहात?', 'घरी कोण कोण असत?', इकडे कोणत्या कॉलेजला आहात?', 'आता वेळ लागणार आहे, हव तर चहा पाणी घेऊन या'… या आणि अश्या अनेक फुकटच्या बाता.
आईच्या सल्ल्यानुसार एका मित्राला बोलवल. तो आला तसं मात्र 'त्यां'च वागण बदलूनच गेल की. एकदम decent न राव. पुरुष नावाच्या जातीबद्द्ल बोलायला मी काय कोणी फार मोठी नाही लागून गेले. आणि मुळात माझ्या मनात पुरुषांबद्द्ल म्हणा किंवा माणसांबद्द्ल म्हणा, अगदी यथोचित आदर आहे आणि देवाकृपेने मला तितकेच भन्नाट मित्र, भाऊ, मार्गदर्शक, गुरु, वडील-माणसं लाभली आहेत, हे माझ भाग्यच. पण त्यावेळी आपण किती क्षणिक विचार करू शकतो, याचे भान आले. या प्रसंगी कोणत्याही मुलीची चिड़चिड़ होणे अगदी स्वभाविक, माझी देखील झालीच न. पण एक प्रश्न पड़ला. कोणाची ओळख स्वतःला करून द्यायची? मला इतके असुरक्षित असल्याचे भासवून देणाऱ्या 'त्या' पुरुषांची की उन्हात जेवण वगरे सोडून मदतीला येणाऱ्या एका मित्राची? एका दोघा पुरुषांनी त्यांच्या नजरेतून वासनेच दर्शन घडवलं म्हणून सगळ्यांनाच आपण त्या नजरेतून पाहायच का? नकळतपणे 'पुरुष' नावाच्या या जातीचे खरे रूप, खरी ओळख तर आपण विसरलो नाहीत न? एक मित्र, भाऊ, मार्गदर्शक, गुरु, वडील म्हणून मला कायमच भरभरुन दिलेल्या या जातीकडे डोळसपणे पहायला ह्वे. असे करत राहिल्यास एक दिवस 'त्यां'ची नजर देखील नक्कीच बदलेल, आपण बदलू.
''कृपया येथे 'जात' या शब्दाचा तुम्ही सगळ्यांनी योग्यच अर्थ घ्यावा ही अपेक्षा''
आज आयुष्यात पहिल्यांदाच एक नवा अनुभव आला. म्हटलं सगळ्यांबरोबर शेअर करुयात. ऐन दुपारी, १२ च्या चांदण्यात गाडीने प्रताप दाखवला आणि रस्त्याच्या मधोमध पंक्चर झाली. करणार काय? नशीबाने अगदी ५ मिनिटांच्या अंतरावर पंक्चर काढायच दुकान सापडलं. दुकानात ३-४ माणसं होती. निसर्गाने मुलींना एक जास्तीचा सेन्स दिलेला असतो. एरवी पटकन गडबडून जाणाऱ्या, छोट्या छोट्या गोष्टींवर घाबरणाऱ्या मुलीसुद्धा पुरुष नावाच्या जातीची प्रत्येक नजर पक्की ओळखतात.
तस मला त्या दुकानातील मुलांबद्द्ल विशेष अशी काहीही तक्रार नाही. कारण मुलींकडे विचित्र कटाक्ष टाकणारी नजर जरी त्या मुलांची असली तरी त्या मागची दृष्टी मात्र नकळतपणे बनते. उन्हाचा पारा चढतचं होता. आणि नाही म्हटलं तरी 'त्या' नजरांमुळे आणि मानसिकतेमुळे माझापण पारा चढायला लागला होता. 'कुठून आला आहात?', 'घरी कोण कोण असत?', इकडे कोणत्या कॉलेजला आहात?', 'आता वेळ लागणार आहे, हव तर चहा पाणी घेऊन या'… या आणि अश्या अनेक फुकटच्या बाता.
आईच्या सल्ल्यानुसार एका मित्राला बोलवल. तो आला तसं मात्र 'त्यां'च वागण बदलूनच गेल की. एकदम decent न राव. पुरुष नावाच्या जातीबद्द्ल बोलायला मी काय कोणी फार मोठी नाही लागून गेले. आणि मुळात माझ्या मनात पुरुषांबद्द्ल म्हणा किंवा माणसांबद्द्ल म्हणा, अगदी यथोचित आदर आहे आणि देवाकृपेने मला तितकेच भन्नाट मित्र, भाऊ, मार्गदर्शक, गुरु, वडील-माणसं लाभली आहेत, हे माझ भाग्यच. पण त्यावेळी आपण किती क्षणिक विचार करू शकतो, याचे भान आले. या प्रसंगी कोणत्याही मुलीची चिड़चिड़ होणे अगदी स्वभाविक, माझी देखील झालीच न. पण एक प्रश्न पड़ला. कोणाची ओळख स्वतःला करून द्यायची? मला इतके असुरक्षित असल्याचे भासवून देणाऱ्या 'त्या' पुरुषांची की उन्हात जेवण वगरे सोडून मदतीला येणाऱ्या एका मित्राची? एका दोघा पुरुषांनी त्यांच्या नजरेतून वासनेच दर्शन घडवलं म्हणून सगळ्यांनाच आपण त्या नजरेतून पाहायच का? नकळतपणे 'पुरुष' नावाच्या या जातीचे खरे रूप, खरी ओळख तर आपण विसरलो नाहीत न? एक मित्र, भाऊ, मार्गदर्शक, गुरु, वडील म्हणून मला कायमच भरभरुन दिलेल्या या जातीकडे डोळसपणे पहायला ह्वे. असे करत राहिल्यास एक दिवस 'त्यां'ची नजर देखील नक्कीच बदलेल, आपण बदलू.
''कृपया येथे 'जात' या शब्दाचा तुम्ही सगळ्यांनी योग्यच अर्थ घ्यावा ही अपेक्षा''
नक्की बदलूया..
ReplyDelete